Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι

Εγώ

(1913)

Ακούστε!
Αν τ' αστέρια λάμπουν
σημαίνει πως κάποιος τα 'χει ανάγκη;
σημαίνει πως κάποιος θέλει να υπάρχουν;
σημαίνει πως κάποιος ονομάζει τα φλέματα τούτα
μαργαριτάρια;

Και ρίχνεται
στις ανεμοθύελες της μεσημεριανής σκόνης,
ξεσπάει στο θεό,
φοβάται πως άργησε,
κλαίει, φιλάει το ροζιασμένο χέρι του,
παρακαλεί,
ζητά να υπάρχει πάντα τ' αστέρι!-
ορκίζεται -
πως δεν αντέχει άλλο αυτό το άναστρο μαρτύριο!

Και μετά βαδίζει μεσ' την αγωνία,
μα στους άλλους κάνει τον ήρεμο.
Σε κάποιον λέει:
"Εντάξει είσαι τώρα;
Δεν φοβάσαι; Ναι;!"
Ακούστε!
Αν τ' αστέρια
λάμπουν-
σημαίνει πως κάποιος τα' χει ανάγκη;
σημαίνει πως είναι απαραίτητο
κάθε βράδι
πάνω απ' τις στέγες
ν' ανάβει τουλάχιστον ένα αστέρι;!



(μετάφραση απ' τα ρώσικα:Μαρία Τσαντσάνογλου
(διευθύντρια Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης-
Συλλογή Κωστάκη).

Μακρύ καλοκαίρι

Θα’ ναι μακρύ αυτό το καλοκαίρι

Ο ήλιος θα χαράζει με πύρινα δάκτυλα

δρόμους φωτιάς στ’ αρχαία σου χώματα

πορφυρές πολιτείες θα ορθώνει στη δύση σου

Καυτός ο άνεμος

τη μορφή σου θα δίνει στα νεφελώματα

τ’ όνομά σου θα γράφει με τ’ άσπρα του δόντια

στους βράχους που ρίχτηκαν μικρά ξεχασμένα νησιά

από καταβολής του κόσμου στην κόκκινη θάλασσα

και θα’ ρθουν οι παλίρροιες διεισδυτικές

βαθύτερα θα εισχωρούν στον Αύγουστο

καινούργιες ακτές θα ορίσουν στα φλεγόμενα όνειρα

κι ακρωτήρια προεκτάσεις των πόθων

στην γη των αποχωρισμών

και τ’ άστρα κρεμασμένα στο σκοτεινό σου πρόσωπο

πιο φωτεινά θα δείχνουν κι απ’ τον ήλιο της μέρας

πιο μεγάλα κι απ’ αυτό το φεγγάρι

που μ’ ολοστρόγγυλη απορία κοιτάει τ' ολοκαύτωμα

πιο κοντινά θαρρείς σ’ ετούτο το καλοκαίρι

το πυρπολημένο από την προσδοκία του αδύνατου.