Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι

Εγώ

(1913)

Ακούστε!
Αν τ' αστέρια λάμπουν
σημαίνει πως κάποιος τα 'χει ανάγκη;
σημαίνει πως κάποιος θέλει να υπάρχουν;
σημαίνει πως κάποιος ονομάζει τα φλέματα τούτα
μαργαριτάρια;

Και ρίχνεται
στις ανεμοθύελες της μεσημεριανής σκόνης,
ξεσπάει στο θεό,
φοβάται πως άργησε,
κλαίει, φιλάει το ροζιασμένο χέρι του,
παρακαλεί,
ζητά να υπάρχει πάντα τ' αστέρι!-
ορκίζεται -
πως δεν αντέχει άλλο αυτό το άναστρο μαρτύριο!

Και μετά βαδίζει μεσ' την αγωνία,
μα στους άλλους κάνει τον ήρεμο.
Σε κάποιον λέει:
"Εντάξει είσαι τώρα;
Δεν φοβάσαι; Ναι;!"
Ακούστε!
Αν τ' αστέρια
λάμπουν-
σημαίνει πως κάποιος τα' χει ανάγκη;
σημαίνει πως είναι απαραίτητο
κάθε βράδι
πάνω απ' τις στέγες
ν' ανάβει τουλάχιστον ένα αστέρι;!



(μετάφραση απ' τα ρώσικα:Μαρία Τσαντσάνογλου
(διευθύντρια Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης-
Συλλογή Κωστάκη).

Ήταν που έβρεχε κόκκινο

2.

Ήταν που έβρεχε κόκκινο
απ’ το ένα του μάτι,
τ’ αριστερό
κι απ’ τ’ άλλο
έδυαν οι στιγμές
πίσω απ’ τα σύννεφα.

Με το ’να χέρι έδιωχνε σκιές
και σφούγγιζε τον ίδρωτ’ απ’ τ’ αστέρια
Με τ’ άλλο μάζευ' αστραπές
σε αρμαθιά φωτιάς
μην και ραγίσουν το γυάλινο
περίβλημα του κόσμου
μην σκίσουνε της νύχτας
το εβένινο πουκάμισο
κι αποκαλύψουν
του κόρφου της τα μυστικά.

Σ’ εκείνον τον ρόδινο κόρφο
πως θα’ θελε να ‘γερνε πάντα
ύστερ’ από κάθε μάχη
με το ασύλληπτο
να μέθαγε απ’ τις μυρωδιές
της άγνωστης σάρκας
απ’ του μυστηρίου το άρωμα
κι εκεί,
να βύθιζε κορμί - ψυχή
για να κρυφτεί
μες σε γλυκιά αποκάρωση.

Κι όμως, το ’ξερε
πως έτρεχε λιωμένο σίδερο
απ’ τα μάτια του αντί για δάκρυ,
κι ό,τι κοιτούσε το κατέκαιγε
ό,τι άγγιζαν τα χέρια του
στάχτη.

Το’ ξερε
πως δεν θα χόρταινε φωτιά
μα δεν θα χόρταινε κι αγκάλη.

9έμβρης'07