Pascal Quinard

"Ταράτσα στη Ρώμη"

(Μωμ ο χαράκτης)

"Οι απελπισμένοι άνθρωποι ζούνε στο χείλος.
Όλοι οι ερωτευμένοι άνθρωποι ζούνε στο χείλος.
Οι απελπισμένοι άνθρωποι ζούνε σκαλωμένοι στο χώρο,
όπως οι φιγούρες στις τοιχογραφίες,
χωρίς ν' ανασαίνουν,
χωρίς να μιλάνε,
χωρίς ν' ακούνε κανέναν."

Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι

Εγώ

(1913)

Ακούστε!
Αν τ' αστέρια λάμπουν
σημαίνει πως κάποιος τα 'χει ανάγκη;
σημαίνει πως κάποιος θέλει να υπάρχουν;
σημαίνει πως κάποιος ονομάζει τα φλέματα τούτα
μαργαριτάρια;

Και ρίχνεται
στις ανεμοθύελες της μεσημεριανής σκόνης,
ξεσπάει στο θεό,
φοβάται πως άργησε,
κλαίει, φιλάει το ροζιασμένο χέρι του,
παρακαλεί,
ζητά να υπάρχει πάντα τ' αστέρι!-
ορκίζεται -
πως δεν αντέχει άλλο αυτό το άναστρο μαρτύριο!

Και μετά βαδίζει μεσ' την αγωνία,
μα στους άλλους κάνει τον ήρεμο.
Σε κάποιον λέει:
"Εντάξει είσαι τώρα;
Δεν φοβάσαι; Ναι;!"
Ακούστε!
Αν τ' αστέρια
λάμπουν-
σημαίνει πως κάποιος τα' χει ανάγκη;
σημαίνει πως είναι απαραίτητο
κάθε βράδι
πάνω απ' τις στέγες
ν' ανάβει τουλάχιστον ένα αστέρι;!



(μετάφραση απ' τα ρώσικα:Μαρία Τσαντσάνογλου
(διευθύντρια Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης-
Συλλογή Κωστάκη).

Elena Guro

Λατέρνα
(1909 - απόσπασμα)

...Και ξαφνικά μου πέρασε η σκέψη:
εάν αναποδογυρίσω τις καρέκλες και τα ντιβάνια,
τα πάνω κάτω φέρω,
στρέψω τους δείκτες των ρολογιών, αλλάξω τις ώρες,
θα έρθει, άραγε, η αρχή μιας νέας εποχής,
θ'αποκαλυφθούν καινούργιες χώρες;

Κάπου σε τούτο το δωμάτιο κρύφτηκε η άκρη
του κουβαριού των πραγμάτων,
σβήστηκε η εχθρότητα της χθεσινής της μέρας το νήμα,
κι από την τάξη των ημερών που τόσο καλά γνωρίζω.

Και ξαφνικά το πίστεψα πως έτσι είναι,
πως τίποτα δεν έχω να φοβάμαι
μα πρέπει ν' αναζητώ το μυστικό το σήμα.